Jaka polityka po Smoleńsku - przegląd

hrabia Pim de Pim

Układając po katastrofie smoleńskiej tekst Kontrapunkt, złożony z fragmentów dzienników wojennych Andrzeja Bobkowskiego i Karola Estreichera, uzmysłowiłem sobie raz jeszcze mechanizm rozgrywania polskich spraw przez Zachód i Rosję.

Sowiecka Rosja urosła przed wojną w siłę dzięki niewolniczej pracy i niedostatkowi swoich sterroryzowanych poddanych (słowo „obywatele” byłoby tu raczej nie na miejscu). Drugim czynnikiem wzrostu jej militarnej potęgi była ścisła współpraca z Niemcami, których uciskał gorset nałożony im w Wersalu. Pomimo komunistycznej ideologii państwowej Związek Sowiecki, podobnie jak o wiele słabsza Polska, był potencjalnym sojusznikiem Francji i Anglii w spodziewanej rozgrywce z szykującymi się do wojny Niemcami. Sowieci mieli jednak swoje plany wykorzystania Niemiec jako taran rozbijający istniejący układ sił na kontynencie i dokonania komunistycznego podboju Europy.

Refleksje kampanijne - przegląd

Andrzej Dąbrówka

W średniowiecznej lekturze szkolnej, Dystychach Katona, jest zalecenie (I 7), by postępować łagodnie lub twardo w zależności od wymagań sytuacji, gdyż mądry człowiek może czasami zmieniać zachowanie bez narażenia się na zarzut.

W kierunku dekomunizacji - przegląd

21 rocznica rozpoczęcia „rozmów" okrąglakowych skłania do refleksji nad tym, jak uporać się z zaniedbaniami takimi jak niezdelegalizowanie partii komunistycznej, niezablokowanie działalności publicznej środowisk komunistycznych i niedokonanie gruntownego rozliczenia złodziejskiej i zbrodniczej polityki czerwonych na ziemiach polskich. Nie chodzi mi o analizowanie intencji i celów środowisk „lewicy laickiej", która w sowieckim akcie „podzielenia się władzą" widziała szansę na swój długoletni akces do polityki i pieriekowki, bo te kwestie są znane, zresztą przy okazji niedawnej dyskusji wokół świetnego filmu o agencie Moskwy, Jaruzelu, wyszło na jaw po raz, iż środowiskom „lewicy laickiej" jest bezwzględnie bliżej do środowisk komunistycznych niż do polskiego społeczeństwa. Nawiasem mówiąc, ta akcja czerwonych broniąca komunistycznego zbrodniarza mogłaby być powodem do wznowienia dyskusji o konieczności delegalizacji partii komunistycznej.

Antydekalog - przegląd

Powołuję się na dziesięć przykazań ponieważ są one uznawane przez wszystkie monoteistyczne religie bliskiego wschodu (chociaż Muzułmanie nie zachowują zapisu biblijnego, to w Koranie można znaleźć odpowiedniki przykazań). Nowy dekalog wydaje się trochę dziwny, nigdy nie został ogłoszony, ale z poszczególnymi przekazami mamy już bardzo jasne przesłanki od pomniejszych proroków, odnośnie jego bezpośredniego stosowania. Zatem po kolei.

Świadkowie historii i ludzie tła - przegląd

„Jest wielu świadków historii, z którymi nie dane było mi porozmawiać. Wciąż warto się im naprzykrzać, albowiem wciąż ich ubywa. Świadectwem ustnym badacze historii posługują się od tysiącleci. Zwykli ludzie czerpią później zeń jak z magazynu bezcennego doświadczenia. Dla dobra polskich czytelników winniśmy doszukiwać się historii takiej, jaką była."- czytam słowa Pawła Zyzaka w najnowszym numerze „Arcanów".

Powstanie Warszawskie - przegląd

Święto Niepodległości

Andrzej Dąbrówka

Padła niedawno propozycja, aby 1 sierpnia uczynić świętem narodowym.

Głównym powodem sprzeciwów jest zdanie, że nie wypada klęski czynić przedmiotem świętowania, bo to - krótko mówiąc - zły przykład dla młodzieży i wstyd przed całym światem.

Dominik Strzałka

Free Your Mind w swoim wpisie na Salonie24 Prawdziwe bolączki prawicy (http://freeyourmind.salon24.pl/110510,prawdziwe-bolaczki-prawicy) wskazał na te elementy szeroko rozumianej polskiej prawicy, które rysują taki a nie inny jej obraz. Pojawiło się kilka ciekawych komentarzy, ale mnie zainteresował jeden, autorstwa Łażącego Łazarza:

Fymie, nie zgadzam się. Nigdy, żadna propozycja nie zadowoli wszystkich. Atomizacja wynika z indywidualności i wiecznej rywalizacji jednostek która jest cechą prawicy, natomiast monopartia wynika z szukania grup wsparcia (czym większa tym lepsza) oraz kolektywizacji myślenia, co jest cechą lewicy. Lewica więc zawsze będzie miała przewagę organizacyjną i manipulacyjną, siłą prawicy są natomiast ruchy fraktalne, setki, tysiące indywidualnych inicjatyw, zdań i gospodarności na różnych polach. Powinieneś to rozumieć a nie powtarzać prawdy oklepane w stylu jedno państwo, jedna partia etc...

Ks. Jacek Grzybowski

Żyjąc w świecie, chcąc nie chcąc, żyjemy w przestrzeni języka, mediów, pieniędzy, rządów, nauki i religii - a więc w świecie spraw i instytucji składających się z kulturowych konwencji, założeń i zależności. To, co nas otacza, stanowi swoistą kumulację wiedzy z wciąż docierających do nas informacji oraz różnorakie sposoby jej przekazu. W dziejach naszego gatunku to kultura przesądzała zarówno o najważniejszych pytaniach, konstytuujących zręby mitu, religii i filozofii, jak i najważniejszych na nie odpowiedziach. A zatem to kultura kształtuje również sposoby współczesnych postaw i zachowań społecznych.

Jednak, poza dość wyraźnie dostrzegalną różnorodnością, ten dzisiejszy przekaz kulturowy ma jeszcze jeden znamienny rys. Czasy współczesne przynoszą, kolejną w dziejach, ale po raz pierwszy tak jednoznaczną próbę, zbudowania cywilizacji nie wokół religii, ale wokół projektów czysto laickich. To swoista chęć stworzenia struktur, w najlepszym wypadku dystansujących się, a tak naprawdę dyskredytujących, chrześcijańskie fundamenty kultury, na której przez wiele wieków zbudowany był cywilizacyjny ład.

Lustracja i dekomunizacja - Przegląd

Rafał Broda

Mój tekst, napisany półtora roku temu, nie był wcześniej nigdzie publikowany. Pokazałem go dotychczas zaledwie kilku wybranym osobom, które zwykle zapadały w milczenie. Być może także przez nich odbierany był jako tekst przeciwko lustracji, a więc tak, jak odebrali go wszyscy dzisiejsi „polemiści", którym chcę odpowiedzieć. Używam cudzysłowu, bo poza merytorycznymi wątpliwościami, które sformułował Krzysztof K.Karnkowski nie znajduję w tekstach polemistów argumentów, na które można odpowiedzieć bez nudnego i męczącego powracania do własnego tekstu, by punktować ich niedbałość w odczytaniu prawdziwej treści, czy niefrasobliwość w dodawaniu treści wymyślonych przez siebie. Jest w tych polemikach ślad owej osobliwej właściwości dyskutantów blogosfery, gdzie forma i różnorodne ozdobniki najczęściej przerastają siłę argumentów, a nie ma miejsca na wyjaśnianie spraw naprawdę trudnych. Potwierdza to moje wrażenie, że w Polsce rozwój wymiany myśli idzie w tym jałowym kierunku, w którym chodzi wyłącznie o wymianę uderzeń w ramach prostych podziałów, a przestaje się dostrzegać i wyjaśniać prawdziwe problemy. A te problemy i tak same nie znikną, nawet jeśli włoży się głowę w piasek. Gdybym chciał się dopasować np. do stylu p. Dominika Starzałki, który „omal nie spadł z krzesła" po przeczytaniu fragmentu mojego artykułu, musiałbym mu odpowiedzieć, że mówi nieprawdę, bo cały dalszy jego tekst wskazuje, że jednak „spadł z tego krzesła". Nie dam się wciągnąć w ten styl i odpowiem, zakładając, że polemiści chcieli zrozumieć problem, ale z jakichś powodów sił im nie starczyło.

Manipulowanie świadomością i kreowanie rzeczywistości społecznej - przegląd

Free Your Mind

W „Naszym Dzienniku" ukazał się całkiem niedawno ciekawy wywiad z prof. Andrzejem Zybertowiczem. Lektura tego tekstu jest generalnie warta polecenia, aczkolwiek mnie szczególnie zaintrygowało poniższe sformułowanie, dotyczące jednego z współczesnych amerykańskich akademików, Jona Hansona z uniwersytetu Harvarda. Zybertowicz, nawiązując do kwestii manipulowania obywatelami, przywołuje właśnie koncepcję Hansona:

„Hanson twierdzi, że przechwycenie jest głębsze. Nowoczesne korporacje wyznaczają - już na poziomie ogólnych wyobrażeń - sposób, w jaki obywatele/konsumenci myślą o sobie. Wmawia się ludziom, iż podejmują suwerenne, podmiotowe decyzje, np. gdy są w sklepie i dokonują wyboru towarów. Wmawia im się również, że dokonują suwerennych decyzji, gdy idą na wybory, oddając głosy. Tymczasem myślenie obywateli jest - poprzez oddziaływanie głównie mediów elektronicznych - "sformatowane" w taki sposób, by mieli złudzenie podmiotowości, a nie faktyczną podmiotowość. By ulegali presji odgórnie skonstruowanych sytuacji, myśląc zarazem, że spełniają swoje głębokie potrzeby."

Dramat z propagowaniem kultury w Polsce - przegląd

Dominik Strzałka

Jednym z fundamentalnych założeń, jakie legły u podstaw stworzenia Miasta Pana Cogito, była chęć tworzenia kultury na nieco poważniejszym poziomie (pozwalam sobie tu zacytować słowa Tyrana z tekstu „POLIS to nie organizacja polityczna" - POLIS MPC Grudzień 2008). Definicja słowa kultura (jaką dla przykładu podaje nam Wikipedia - prywatnie nie jestem zwolennikiem tej encyklopedii, ale niech tam) mówi, że: ‘'kultura'' to termin wieloznaczny, interpretowany w różny sposób przez przedstawicieli różnych nauk, ale ‘'kulturą'' można określić ogół wytworów ludzi, zarówno materialnych, jak i niematerialnych (...). Najczęściej rozumiana jest jako całokształt duchowego i materialnego dorobku społeczeństwa. (...). Również charakterystyczne dla danego społeczeństwa wzory postępowania, także to, co w zachowaniu ludzkim jest wyuczone (...).

Rola blogosfery w polskiej rzeczywistości medialnej - przegląd

Free Your Mind

Co jak co, ale ostatnią rzeczą, jaką można powiedzieć o polskich mediach jest to, że są wolne. Oczywiście, słyszymy zewsząd, że są wolne. Przekonują nas o tym pracujący w nich dziennikarze i publicyści (zwłaszcza prezenterzy mają wiele na temat wolności słowa do powiedzenie, co jest już typową polską groteską albo i makarabeską intelektualną - czymś takim, jak wypowiedzi „młodych i obiecujących aktorów" o filozofii życia), a z jeszcze większą emfazą zapewniają nas o tym przeróżni znawcy środków przekazu, z reguły nie tylko wspierający mainstream formalno-prawnie, ale i osobiście w nim występujący. Nie muszę dodawać, że są też głosy odrębne, choć - można ze spokojem rzec - „giną one w tłoku".