Nadirowi

Te miejsca święte

ukryte na strunach

co przyciągają palce

natchnionego skrzypka

w muzykę sfer

skąd są

i co jest pod tymi dźwiękami?

stoją przechodnie zasłuchani

i uspokaja gorączkowy szmer

adagio  Albinoniego

Barbara Marek

Barbara Marek

Skamieniała

W rozpaczy i bólu

Niobe

Matko – Polsko

Otrzyj łzy i spójrz

To my, dzieci twoje

Są nas dziś miliony

Wszystkich nie zabiją

Nie zginiesz Ojczyzno

Póki my żyjemy

A ty, który jak zawsze

Kłamiesz lub milczysz

Morderco

Pamiętaj

My ci odpłacimy

Wczoraj Katyń

Jutro Smoleńsk

Pomścimy!

3.05.2010

[pastisz fragmentu „Pana Tadeusza” znanego pt. „Koncert Jankiela”]

Było kandydatów kilku,

Ale żaden z nich nie śmiał stanąć przy Michniku.

(Michnik przez całą zimę nie wiedzieć gdzie bawił,

Teraz się nagle z główną misją Lecha zjawił).

Wiedzą wszyscy, że mu nikt na dyplomatycznym polu

Nie dorówna w bystrości godnej Interpolu.

Proszą go by przemówił, wskazują na taras,

On wzbrania się, powiada, to jest amba-baras,

Odwykł od przemówień, nie chce i trochę się wstydzi,

Kłaniając się umyka; to Joasia widzi,

Podbiega i na białej podaje mu dłoni

Pióro, którym zwykle mistrz swych wrogów gromił;

Drugą rączką po głowie bohatera głaska

I dygając: „Adamie, mówi, jeśli łaska,

To mój polityczny debiut, jakem jest Szczepkowska

Tu wszystkim chcę objawić, że twoja jest Polska.”

Michnik aktorkę bardzo lubił, kiwnął głową

Na znak, że nie odmawia; na taras go wiodą,

Do mównicy, tam stanął, mikrofon przynoszą,

Zginają się w ukłonach, on patrzy z rozkoszą

I z dumą; jak weteran w służbę powołany

Do Bytomia na posła, gdzie został przysłany.

Tu na placu Thälmana wyjaśni ludowi

Arkana demokracji, niech się lud nie głowi.

Tymczasem Staszek Klucznik mistrza zapowiada

Jako gościa miłego i zucha nie lada.

Michnik z przymrużonymi na poły oczyma

Milczy i nieruchomy tłum w napięciu trzyma.

Wtem wzniósł dłonie w kształt V, w tym geście triumfalnym

Stał jak Mojżesz przed ludem na wzniesieniu skalnym.

Dziwią się wszyscy – lecz to była tylko proba,

Bo przerwał, a mikrofon do kieszeni schował.

Znowu zaczął: cichutko witając zebranych,

Jak gdyby tu na placu miał być wiec szeptany,

Wydając lekkie, słabo słyszalne wyrazy.

Patrzył w niebo, czekając jakby na rozkazy.

Spojrzał z góry, mikrofon dumnym okiem zmierzył,

Wzniósł ręce, spuścił razem, w mocny ton uderzył,

Zdumieli się zebrani...

Ze wszystkich głośników

Buchnął dźwięk, jakby oddział młodych buntowników

Zakrzyknął - „Precz z komuną!” - na Placu Zamkowym

I niósł przez całą Polskę zapowiedź odnowy.

Tak zabrzmiała wieść nowa okrągłego stołu

Radością ogarniając tłum cały pospołu –

Lecz starców myśli z dźwiękiem w przeszłość się uniosły

W owe lata szczęśliwe, gdy nadzieje rosły

Po którymś dniu grudniowym we stoczniowej hali

Zgodzonego z narodem Gierka fetowali.

Gdy na wiecu wołano - sprawiedliwie chcemy!

„Pomożecie?" – zapytał. Rzekli – „pomożemy!"

Mistrz tempo wystąpienia nagli i natęża,

A wtem wypuścił fałszywy głos jak syk węża,

Jak zgrzyt żelaza po szkle – przejął wszystkich dreszczem

I wesołość pomięszał przeczuciem złowieszczem.

Zasmuceni, strwożeni słuchacze zwątpili,

Czy mikrofon się zepsuł, czy się Michnik myli?

Nie zmylił się mistrz taki! Choć się ciągle jąka

I syczy i bełkoce i wypuścił bąka,

Ale wreszcie wydobył temat tajemniczy,

Który nie bardzo trafiał do tłumu z ulicy.

Aż Klucznik pojął mówcę i już się nie lękał,

I krzyknął - „Wiem, wiem, znam to! To jest Magdalenka!”

I wnet mówca porzucił temat złowróżący,

Zmienił ton, zmarszczył brew. Niczym potok grzmiący

Spłynął w środek pospólstwa już z tematem nowym.

O wojnie, którą Wojciech sprawił narodowi.

Już słychać łomot pałek, szczęk tanków, wystrzały,

Płacze matek, lęk dzieci. – Tak mówca wspaniały

Jawił okropność wojny, że kobiety drżały,

Przypominając sobie ze łzami boleści

Górników, których walkę znały z opowieści,

Rade, że mistrz na koniec głosami wielkiemi

Zagrzmiał, a potem zamilkł, jakby znikł w podziemi.

Ledwie słuchacze mieli czas wyjść z zadziwienia

Znowu tematyka inna, jakby od niechcenia

Zaznacza swoją drogę poprzez kazamaty,

Mimochodem wplatając swój żywot zza kraty.

Wnet siła mówcy rośnie, już opowieść znika

O cierpieniach własnych samego Michnika.

Bo oto w naszej ziemi na wszelakie strony

Tworzą się spontanicznie całe legijony

Przeciwników Wojciecha, których tamtym czasem

Skazywano masowo na życie tułacze.

W obce ziemie szli oni, wypędzeni z kraju

Poszukując wolności, prawa i spokoju.

Opowieść znana, jeszcze pamięć nie minęła!

Poznali ją słuchacze, wiara się skupiła

Wokoło niego; słuchają, wspominają sobie

Ów stan wojenny, kiedy w całej dobie

Ścigała ich esbecja i pchała do ciupy;

Przywodzą na myśl takich, co dawali dupy

Jaruzelskiej WRON-ie i szli w szeregach PRON-ów

Niosąc zdradę jak pokój wśród fałszywych dzwonów.

Martwił ludzi uczciwych ten wstyd narodowy,

Tak rozmyślając, smutnie pochylili głowy.

Ale je wnet podnieśli, bo mistrz swój głos wznosi,

Przyjął godną postawę, o uwagę prosi.

Podniósł głowę i na mikrofon z góry spojrzał,

Zrobił gest dwiema dłońmi, jakby właśnie dojrzał

Do wielkiej prawdy, którą trzeba tu objawić

I pospólstwo przy pełnej wiedzy pozostawić.

„My idziemy do Sejmu - mocnym głosem wołał -

Naprawiać Pospolitą." „Niech nam żyje! Sto lat!

My idziemy do Sejmu!" I wszyscy klasnęli,

I wszyscy: „Marsz do Sejmu!” chórem okrzyknęli!

Michnik jakby sam swojej dziwił się przemowie,

Wypuścił z rąk mikrofon, skrobnął się po głowie.

I wtedy na tarasie zjawił się ktoś nowy,

Jakiś duch militarny, całkiem mundurowy.

A kiedy na Adama swoje oczy zwrócił,

Ten się zmięszał, a potem na szyję się rzucił

Generalską, szlochając wyznał całkiem szczerze,

Że przemawiał do tłumu w niezbyt dobrej wierze.

„Generale, rzekł, Ciebie długo grupa nasza

Czekała – długo, jak my Żydzi Mesyjasza.

Na Ciebie wszak stawiali wcześniej komuniści,

I my także, to mówię bez żadnej zawiści.

Żyj i wojuj, o, Ty nasz!...” Mówiąc ciągle szlochał,

Żyd poczciwy, co wszystkich jednako ukochał!

Jaruzelski podawał rękę i dziękował,

On niskim skłonem wodza rękę uszanował.