okolona murem / wypełniona drzewami / oaza spokoju / to tu umyka chłopiec kiedy nie chce słyszeć przeraźliwego krzyku / stąd siedząc na omszałej cembrowinie grobowca może obserwować dom / okno jego pokoju okno sypialni rodziców / ojciec w rudym swetrze pochyla się / gaśnie jedno światło / zapala inne / na zewnątrz coraz bardziej ciemnieje / dom ze światłami na piętrze wygląda jak latarnia morska wśród niskich kołyszących się w sadzie owocowych drzewek / za jego plecami pomiędzy poczerniałymi / grobowcami prowadzą tajemne dróżki / znane tylko jemu / wie którędy można się przemknąć do kaplicy / całkowicie bezszelestnie / sztuki której nauczył się w domu / gdzie każdy skrzyp trzaśnięcie drzwiami wznieca pożar / kaplica której strzegą cztery anioły z betonu / jest z wilgotnej czerwonej cegły / ma kształt małego kościoła / z podziemiami w których pod kamienną płytą spoczywają zimni błękitnokrwiści / chłopiec wie że przez jedno ze strzelistych okienek w załamaniu muru można dostać się do środka / wystarczy wspiąć się po kilku wyszczerbionych cegłach / zaledwie dwa metry w górę i lekko podciągnąć na rękach / potem wyżej po schodach / ku wieży gdzie maleńkie stalowe drzwiczki / dotykają twardego konara robinii o skręconej korze / stąd zaczynają się już ścieżki napowietrzne

płakałem trzy tygodnie zanim wyszło ze mnie

to wielkie gniazdo smutku siedlisko demonów

przykrywałem się kocem chowałem w łazience

różaniec krzyczał za mnie kiedy już nie mogłem

zasypiałem ściskając go mocniej niż zwykle

biegałem do kaplicy by nikt nie zobaczył

że ołówkiem nakreślił ktoś dwa małe krzyże

na mojej twarzy - w miejscach gdzie miały być oczy

dlaczego mi to robisz wołałem do Boga -

Bóg milczał jak telefon leżący na półce

a Biblia otwierała się na dziwnych słowach

których nie mogłem pojąć ale które czułem:

wypalę twoją rudę usunę twój ołów -

ten ogień płonął we mnie i wszystko przenikał

a jednak trudno było z ogniem się pogodzić:

czy po to przeżuwałem by teraz wyrzygać

czy zdanie jak miecz ostre: wypuść co złowiłeś

przeczytane w gazecie było głosem Boga -

popatrz na moje ręce - przecież wypuściłem

więc dlaczego powraca - to samo - od nowa

czy chciałbyś mi to zabrać czy jak Abrahama

posłałeś mnie na próbę do krainy Moria

czy już Tobie wystarczy ta moja ofiara

czy jeszcze coś zostało co muszę Ci oddać

oto są drwa i ogień - ale gdzie jest jagnię

kto zaniesie mój ołów na wzgórze Golgoty

czy wiosna która idzie będzie zmartwychwstaniem

czy zbliżają się święta Wielkiego Powrotu

czuję to całym sobą - a może się łudzę

może to resztki rudy ukryte przed ogniem -

to co mi pozostało - ten niewielki smutek

gdy zbudzony nad ranem modlę się o słońce

Pola