byłam taka głupia kiedy go pierwszy raz zobaczyłam

w domu króla mego ojca przybysz z dalekiej krainy

atrakcja dla gawiedzi ofiara mego pół-brata Minotaura

pana labiryntu rozwidlających się ścieżek pana niejasności

który podobno był ofiarą zwierzęcej chuci naszej matki

Tezeusz zdefiniowany został jako świetne rozwiązanie

naszych rodzinnych problemów te ciągłe kłótnie albo

na przemian milczenie przy stole tylko ojciec miał władzę

więc brat i matka zostali zamknięci w ohydnej plotce

Tezeusz ateński osiłek był niezwykle przystojny z takich

co to go odpowiednia dziewczyna owinie wokół palca

weź ten kłębek kochany wtedy nie zgubisz drogi

my kobiety lubimy proste rozwiązania w zamian

zabierzesz mnie stąd jak będzie po wszystkim

obiecałby wszystko za cień ocalenia swojej cennej skóry

idź nie bój się powiedziałam lecz cicho szłam za nim

niosąc podwójny topór chciałam sama dopilnować weszłam

w mroczny sekret korytarzy czarnych od skrzepłej krwi i dymu

pułapki wyschniętych łożysk naciągnęły struny pępowin

sól wód płodowych i śmiertelnego potu wyżłobiła koleiny

dotykałam ścian odczytując przemoc gwałt i mękę

Labirynt roztaczał zwyrodniałe uroki zwojów korytarzy

takich zwyczajnych z łuszczącą się tapetą odpadającym tynkiem

sznurami spranych prześcieradeł przypiętych klamerkami

chowając się i klucząc doszłam za nitką do centrum wydarzeń

Tezeusz zawarł już tajemny sojusz z tym głupkiem Minotaurem

długo podsłuchiwałam jak świetnie się rozumieli

opróżnili już wiele butelek czytali gazety z nogami na stole

oglądali mecze strzepując popiół na dywan chrapali drzemiąc

Tezeusz wygadywał świństwa o kobietach i bzdury o wojnie

labrys podwójny topór odbija dwa światy mordercy i ofiary

nie błagał o litość po tym co zobaczył i usłyszał ode mnie

maska byka spadła twarz była zmiażdżona odpłynęliśmy nocą

potem wszyscy współczuli fałszywie kiedy porzucił mnie

na skalistej wyspie Naxos i jak przystało porzuconej kobiecie

cierpliwie podtrzymywałam swoja wersję wydarzeń

byłam przeznaczona bogu wkrótce ludzie o mnie zapomnieli

(bóg też) z mojej samotności i wiedzy wzniosłam nowy labirynt

studiowałam przemoc zdradę i strach stworzyłam imperium

zgromadziłam rzadkie bezcenne kolekcje dokumentów

Księgi Prospera zaginione ewangelie wymuszone zeznania

protokoły przesłuchań o czary listy samobójczyń kartoteki chorób

Naxos na mapie świata nieistotna wyspa skąd dalej rzucam kłębki

snuję swoje sieci i żyjąc w odosobnieniu przetrawiam mój sekret

o mistrzowie zacierania śladów uczcie się ode mnie

kiedy złożył się jak łachman to ja założyłam zwłokom

wstrętną maskę byka i wypuściłam Minotaura w świat

z kłamliwej opowieści Minosa mój brat skorzystał z szansy

sprawował się dobrze trochę alkoholik trochę melancholik

zmienił nazwisko uprawiał sporty krzewił demokrację

płodził dzieci przysyłał kartki na święta często do mnie dzwonił

w mojej bibliotece zamknięta jest prawdziwa opowieść

o Pasifae która tak banalnie koiła smutek nieudanego małżeństwa

w ramionach przystojnego dowódcy warty Taurosa

i całe lata psychoterapii żeby do tego dojść

Georgij Safronow

Krasnoludki rosną w lesie. Mają specyficzny

zapach i
białe brody. Występują pojedynczo. Gdyby się

dało zebrać
ich garść, ususzyć i powiesić nad drzwiami -

może mielibyśmy spokój.

Zbigniew Herbert, „Krasnoludki"

1. Zapisałam bajkę, którą od długiego czasu opowiadam córce niemal co wieczór na dobranoc. To historia krasnoludka Poziomka, który nie wiedział, co to jest kisiel. Zapisałam starannie, porządkowałam motywy, wzbogaciłam świat przedstawiony o nowe, niezwykłe elementy. Próbuję przeczytać ją Małej.

Georgij Safronow

gęsty las nie kryje grobów

nieustępliwe są białka mogił

źrenice ich jak drzazgę

niosą obozowy numer

zapach grozy nie rozwiał się jeszcze

zwierzęta wyją niemal ludzko

a obolałe drzewa szepczą

nie będzie nigdy tutaj raju

ciało ciało zmarznięte i rozpacz

oto lód tej Ziemi

krew z krwi i kość z kości

Może kiedyś sobie pozwolę, myślałem

zaznajomić się z nim

wysłuchać głosów, które jeszcze muszą tam płynąć

leżeć na podłodze, która pamięta Twoje stopy

i nawet dotknąć ręką

jego gołych szyb.

A może nie. Wcale do tego nie tęsknię.

Zwiedziłem inne pokoje i sienie,

te nie powinny być, myślę, poznane

namacalnie dotknięciem stopy albo ręki,

albo całą długością ciała, ani być swojskie,

ani kusić wiedzą o swoich ścianach

czy schodach, którymi przebiegałaś.

Potęga domu tkwiła w jawnym sekrecie jego ciągłego

zjawiania się z Tobą, w srebrno-szarym wykroju,

który wstaje i znika jak księżyc nad horyzontem,

bardziej wzniosły, samotny niż cokolwiek, co pamiętam.

Free Your Mind

P.G. - Pomysł był taki, żeby nagrać płytę ze znanymi piosenkami, moimi i Jacka Kaczmarskiego, w nowych aranżach i z orkiestrą. Kiedy zacząłem wybierać piosenki, zauważyłem, że układają się one w pewną logiczną całość. Patetycznie mówiąc - ukazują losy jednostki poprzez wieki historii.

Piotr Pigoń

Boże który jesteś daleko

Boże który jesteś bliski

prostujesz plecy i ścieżki

i nie ma takiej wiedzy

i władzy której nie przetniesz

To nie czas na powroty przecież to nie wiosna

skąd więc ptaki w dym wpięte jak czółenka w krosna?

Zastygły jak te z mrozu opuchnięte drzewa

gdy nam się w srebrne niebo tafla lodu zgięła

Przecież to styczeń Miły a Ty tak bez kurtki

jakbyś się chciał prześlizgnąć w samym tylko swetrze

chociaż nie ma już szpary i mróz taki szczelny

że z trzaskiem się zamknęło nad nami powietrze

I można uciec tylko przez oczko obrączki

albo przez oczy szklane czerwonych gołębi

czekać aż się woskowa krew świecy wypali

i biel wtłoczy do myśli by przestały tęsknić

To przecież nie powroty bo jeszcze nie wiosna

więc skąd wodospad skrzydeł i krzyku wodospad?

I takie dusz zszywanie i szukanie ramion

wielka przerębel smutku niedotknięta słowem

I teraz tak się boję tej nocy jak hałda

martwej i trumny - za wąskiej na dwoje

Szkoda że to nie wiosna - pióra zimne takie

więc trzymaj mnie za rękę zanim będę ptakiem

Free Your Mind