Helikopter sunął nad bieszczadzkimi lasami, omiatając potężnym reflektorem wzgórza, strumienie, urwiska i polany.

- Nigdy nie ostrzeliwują takiego patrolu? - zapytał Robert, przyglądając się wypalonym zabudowaniom wokół schroniska na Małej Rawce, świadczącym o niedawnych walkach. Ubrany był w drelichowe spodnie i sportową bluzę. Na plecach zarzuconą miał przeciwdeszczową kurtkę.

Kapitan Grodecki uśmiechnął się w odpowiedzi i potrząsnął głową. - To nie terroryści samobójcy. Czerwona partyzantka nie działa nigdy bez wsparcia. Teraz, gdy udało się nam odciąć im wszelkie szlaki kontaktowe, jedynym ich zadaniem jest przeczekać w ukryciu.

Wskazał palcem na lśniący seledynowo ekran monitora z wyświetloną mapą topograficzną.

- Przewidujemy, że powinni się znajdować gdzieś tu, nad Sanem.

- To jakieś dwadzieścia kilometrów stąd.

- Zgadza się, sierżancie. Loty patrolowe przeprowadzamy dla zmylenia. Niech sądzą, że ich szukamy po omacku, albo, że się nam wydaje, że wiemy, gdzie się kryją.

- Czytałem wczoraj o nasilających się protestach w Unii...

- Odkąd pułkownik Czarnota swym brawurowym najazdem na Pomorze Zachodnie wyparł Szwabów, te protesty są bez znaczenia, chociaż... - urwał na chwilę, oderwawszy wzrok od monitora i patrząc na sierżanta Roberta - ...nowe protesty świadczyć mogą o tym, że szykuje się kolejna akcja poparcia dla marksistowskiej partyzantki. Przeklęci bolszewicy! Nienawidzili ich moi dziadowie, których prześladowali, nienawidził mój ojciec, którego zamordowali, nienawidzę ich i ja. I mam zamiar tę nienawiść przekazywać z pokolenia na pokolenie!

Koma

Pilot roześmiał się na wspomnienie akcji wojskowej pułkownika Czarnoty:

- Przypomniało mi się bombardowanie z powietrza pancernych wozów niemieckich. Dostaliśmy wtedy od Stanów te leciutkie myśliwce F-00. Szwaby nie wiedziały w ogóle, co się z nimi dzieje!

- To była piękna bitwa - skwitował kapitan - po której Niemcy długo będą lizać rany. I bardzo dobrze. Ich komitywa z Rosją musiała się tak skończyć.

roztoczę Ci za oknem wszystkie krajobrazy

które znasz od dzieciństwa i po których boso

biegałaś jakby ziemia była tylko Twoją

ja zamieszkały w bloku przeniosę Ci góry

serpentyny widziane z wnętrza autobusu

i otworzę Ci taką przestrzeń tuż przed Sączem

że już od niej nie zaśniesz już się nie wyplączesz

wiem że wyjdziesz mi z lasu spomiędzy pni sosen

tak jak Ciebie widziałem po zamknięciu oczu

w małej salce na górze otoczony dłońmi

tych którzy pozostali by się za mnie modlić

Krzysztof Mazur

szłaś do mnie uśmiechnięta jakby trochę starsza

obok Ciebie szło dziecko - nie pamiętam twarzy

lecz wiem że to był chłopiec że był naszym synem -

czułem na twarzy krople i dałem im płynąć

ten deszcz był znakiem łaski na granicy światów

ja sam byłem krawędzią nieziemskiego lasu

wdychałem zapach grzybów i wilgotnej ziemi -

oni stali na zewnątrz - piękni rozmodleni

ich usta szeptem śpiewem stwarzały to miejsce

w którym ja się znalazłem żeby znaleźć Ciebie

ich dłonie ciepłe dłonie trzymały mnie mocno -

to były ręce Boga to był Jego dotyk