Kontynuujemy naszą wirtualną podróż w świat znaczków. Część pierwszą zakończyliśmy na roku 1953. Jak Państwo dalej zauważą tematyka serwowanych nam znaczków nieco zmieni się. Co prawda w prezentowanym opracowaniu znajdują się jedynie znaczki, które pasuję do naszego klucza, ale pamiętajmy, że nie tylko takie były emitowane. My jednak mamy rok 1953 r. i po ostatnim opisywanym w poprzedniej części znaczku musimy czekać aż do października kiedy to świętujemy X –lecie Ludowego Wojska Polskiego a na znaczkach Bitwa pod Lenino i jej dwie ofiary (Mieczysław Kalinowski i Roman Paziński) oraz walczący żołnierze pod polskim i radzieckim sztandarem.

Dwaj wyżej wymienieni żołnierze byli uczestnikami i ofiarami Bitwy pod Lenino, a także zostali pośmiertnie uhonorowani Krzyżami Virtuti Militari. W opracowaniu Jana Szostaka, pt. KAPITUŁA ORDERU WOJENNEGO VIRTUTI MILITARI, KLUB KAWALERÓW ORDERU WOJENNEGO VIRTUTI MILITARI (dostępne pod adresem: http://z.pilatowicz.webpark.pl/KVM.pdf) możemy przeczytać: W sformowanej w 1943 r. przez Związek Patriotów Polskich w ZSRR, (dowodzonej przez gen. Zygmunta Berlinga) 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, dokonano recepcji dwóch odznaczeń bojowych z okresu II Rzeczypospolitej: Krzyża Walecznych i Orderu Wojennego Virtuti Militari. Zasady przyznawania tych odznaczeń zostały oparte częściowo na przepisach międzywojennych. Według przyjętych ustaleń miał on być nadawany w nagrodę za dokonanie czynów wybitnego męstwa i odwagi na polu walki. Żołnierzom Wojska Polskiego na froncie wschodnim nadano po raz pierwszy krzyże Virtuti Militari własnie po bitwie pod Lenino. Dokonano tego na podstawie rozkazu dowódcy 1 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR z 11 listopada 1943 r., w którym czytamy: Podczas bojów w dniach 11, 12 i 13 października 1943 r. pod m. Lenino, obwodu mohylowskiego, oficerowie i żołnierze 1 Polskiej Dywizji Piechoty im. T. Kościuszki wykazali niezłomny hart ducha i wielką ofiarność w walce z najeźdźcami niemieckimi o wolną, niepodległą i demokratyczną Polskę. […] Za dokonane podczas tego boju czyny odwagi i bohaterstwa, jak również za wzorowe wypełnianie zadań bojowych i obowiązków służbowych niżej wymienionym oficerom i szeregowcom 1 Polskiej dywizji Piechoty im. T. Kościuszki nadaję.. [wśród wymienionych} por. Roman Paziński, por. Mieczysław Kalinowski. Rozkaz ten został opublikowany czasopiśmie „Nowe Widnokręgi”, co może sugerować, że interesujące nas postaci były raczej działaczami komunistycznymi. Co prawda w Internecie dość trudno znaleźć informacje dotyczące tych dwóch w/w żołnierzy, ale ze wspomnień publikowanych na stronie http://mojabrama.pl/ArchiwumGazety/Rok2007/Nr37/WspomnieniaSybirakow dowiadujemy się, por. Kalinowski był zastępcą do spraw politycznych.

Akurat obchodzimy okrągłą rocznicę wybuchu II wojny światowej. Jeśliby przy tej okazji ktoś chciał wiedzieć, co się działo np. jesienią 1943 r., to w zeszytach zatytułowanych Podziemny front może prześledzić losy dzielnych ludowych gwardzistów, stanowiących, jak dowiadujemy się poniżej, „zbrojne ramię PPR” i prowadzących akcje przeciwko „hitlerowcom, ich sojusznikom i konfidentom”.

Niby więc, fikcja, jak czytamy powyżej, ale, jak dodają autorzy, nie tak daleka od prawdy. Wprawdzie w kronice poniżej parokrotnie się przewija mrożąca krew w żyłach akcja wypisywania na murach hasła „PPR”,