ręce dziwią się rękom wargi ważą słowa

ale jest już za późno żeby je zatrzymać

dotyk oddech i tętno w szalonym galopie

rozrzucają to wszystko czego nie zdążyłem

wysupłać z plątaniny zeznań dróg języków

wydobyć na powierzchnię wystawić na słońce -

teraz samo się mówi samo się dotyka

samo z Ciebie i ze mnie chce wyjść nam na dobre

ręka rękę zamyka słowo w słowo wchodzi

jak dwa skrzydła się łączą żeby stworzyć ptaka

Jan mu będzie na imię - mam to zdanie w głowie

nie rozumiem go jeszcze lecz je wypowiadam

FYM

Na śmietniskach sterty gazet,

Giga, mega - informacje.

Ludziom tłoczyć - to co trzeba.

W górę tę - cywilizację.

Samochodów pełne szosy.

Na zakup nowych - inflacja.

Zakazać jeździć starymi.

W górę ta - cywilizacja.

Dymią różne elektrownie.

Będzie nowa regulacja.

Z starych zrobić góry gruzu.

Atom - cud - cywilizacja.

Wiatr zatrzymać wiatrakami.

Nad muchą deliberacja.

Każde zwierze jest jak człowiek.

Wiwat! - ta cywilizacja.

Wszystko ma być plastikowe.

Wiatr niech - niesie - po śmietniskach.

Tak rośnie - cywilizacja,

Jej szczytu - idea - bliska.

Wkrótce zbudujemy góry.

Niezmierzone - z różnych śmieci.

Z nich jest „dochód narodowy".

Produkować! - co jak leci.

Byle szybciej, byle więcej,

Ludziom dawać - zatrudnienie.

Reklamować, niech kupują!

Góry z śmieci - to marzenie.

Alpy z śmieci. Tatry z gruzu.

Nowa kompów - generacja.

Z starych wały przeciw wodzie.

Wiwat! ta cywilizacja.

Szybciej, więcej, potrzeb różnych,

Towarów też ma być wszędzie.

Obrót forsy szybszy - tempo.

Nowoczesność - to żyć w pędzie.

Wszystko dla cywilizacji,

Naszego ziemskiego globu.

Szybciej! więcej wciąż - pracować!

Zarządza - grupa - nierobów.

WiKat

noblog

nie pójdę Panie do Niniwy

czy może proch być Twym prorokiem

nie czuję w sobie takiej siły

by mówić o tym że ją kochasz

każde Twe słowo pali serce

więc chciałbym się przed Tobą schować

nie wiem jak mógłbym jej powiedzieć

że ją wyryłeś na swych dłoniach

wolę pozostać w brzuchu ryby

być jej nienarodzonym dzieckiem

nie pójdę Panie do Niniwy

chyba że Ty mnie tam zaniesiesz

FYM

Kocham Cię, jak Irlandię

(z piosenki)

Boże drogi,

jakie to wszystko byłoby proste,

cholernie proste. Jakże bylibyśmy szczęśliwi,

wyciszeni, skupieni na tym co pewne i nieważne. Jakież to

symfonie konstruktywne przetaczałyby się przez naszą

uporządkowaną wyobraźnię

jakiż jasny,

jakiż piękny byłby cel.

Gdybyśmy tylko nie kochali.

Na (nie)szczęście

miłość jest naszą przypadłością nieuleczalną.

Niektórzy powiadają, że odpowiedzialne za ten stan

rzeczy są geny.

A najodważniejsi, że nasz początek Tobie.

Choroba atakuje

coraz to nowe narządy.

potem finał, czyli

niszczące przerzuty.

Boże,

wykończy nas ta miłość,

wykończy.

Ukrzyżuje